ann-ochan

กลับมาอีกครั้งกับ Discov หลังจากที่แอนเนียน หายไปนาน

วันนี้ได้มาทำงาน มีคอมใช้แล้ว 5555

ได้หยุดติดกัน 5 วันผ่านมา รู้สึกเหมือนยังพักผ่อนไม่เพียงพอ

กิจกรรมที่เป็นชิ้นเป็นอันคือไปวัด(4 วัน) สรงน้ำพระที่บ้าน เก็บตู้เสื้อผ้าและเดินเซ็นตั้ง  ก็หมดเวลาละ

ไม่มีเวลาดูแผ่นอาราชิและอัพเดทข่าวเลยสักวัน โฮวว 

ก็ไม่ได้เล่นเนตอะนะ เดี๋ยวนี้แก่แล้ว ปวดต้นคอ ปวดไหล่มากๆ เพิ่มอาการจากเจ็บหลังที่ฟุตงไม่ช่วยอะไร

เฮ้อ แต่พอมาทำงานก็อยากเล่นเนต พอได้หยุดก็ดันออกไปโน่นนี่ ไม่ได้ดูอาราชิอย่างที่ตั้งใจไว้เลย

บ่นยาวจังแฮะ เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ

แอนขอย้อนเอาดิสคอฟที่แปลไว้ก่อนหน้านี้มาทยอยลงก่อนนะคับ อาจจะไม่อัพเดท แต่ก็น่ารักได้ใจทุกวันจ้ะ

 Ohno Satoshi radio translation corner

ARASHI DISCOVERY 2009.04.02  (หัวข้อ*เรียนต่อเมืองนอก แบบโอจั๊ง โอจัง)

วันนี้เป็นคำถามเกี่ยวกับนักเรียนครับ

โลกของเราเนี่ยมีหลายภูมิภาค หลายประเทศ

การศึกษาวัฒนธรรม/คำพูดของแผ่นดินนั้นๆ มีความสำคัญ

ดังนั้น นักเรียนที่ศึกษาหาความรู้ในชั่วขณะหนึ่งที่ต่างประเทศเนี่ย เรียกว่าอะไรครับ

จงเลือกจากตัวเลือก 3 ข้อดังต่อไปนี้

1. ริวกักเซ (นักศึกษาต่างประเทศ)

2. อารุคาริเซ

3. เคียวไดวาคุเซ

คำตอบคือข้อ 1. นักศึกษาต่างประเทศครับ

สถาบันวิจัยวัยรุ่นในญี่ปุ่นได้ทำแบบสอบถามความคิดที่มีต่อการศึกษาต่อต่างประเทศกับนักเรียนระดับมัธยมใน 4 ประเทศได้แก่ ญี่ปุ่น อเมริกา จีน และ เกาหลีใต้

จากผลสำรวจดังกล่าวพบว่านักเรียนม.ต้นชาวญี่ปุ่นที่คิดว่า อยากเรียนต่อต่างประเทศมี 37% และนักเรียนม.ปลายมี 41% ซึ่งทั้งสองกลุ่มเป็นเปอร์เซ็นต่ำสุดเมื่อเทียบกับผลสำรวจของนักเรียนในประเทศอื่น

นั่นน่ะสิน๊า เรียนต่อต่างประเทศ

เท่ห์ไปเลยเนอะ เรื่องการเรียนต่อต่างประเทศเนี่ย

แต่ก็นะ ผมเนี่ยไม่เคยไปเรียนต่อต่างประเทศกับเค้าหรอก...จะเรียนอะไรดีน๊า

พูดถึงต่างประเทศเนี่ย ก็ต้องนึกถึงภาษาอังกฤษละนะ

อื้ม~

ถ้าจะเรียนละก็นะ

อย่างเช่นไปที่จีน..ไปเรียนในหุบเขา

ไปเรียนเป็นเซียน มีชีวิตอยู่คนเดียว ไปเรียนรู้ว่าการมีชีวิตอยู่ว่าเป็นยังไง

ถ้าอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ ก็คงจะบรรลุได้

เนอะ~

ผมเองก็คงจะใช้ชีวิตลำพังคนเดียวไปเรื่อยๆ

จากนั้นก็ ข้ามภูเขา, ข้ามหุบเขา, ปีนต้นไม้ไปเรื่อยๆ

รอบๆ ก็ไม่มีใครเลยสักคน

ก็คงจะรู้สึกเหงาขึ้นมาทีละน้อย

จากนั้นก็กลับบ้านดีกว่า

มนุษย์เนี่ย ต้องอยู่กันหลายๆ คนดีกว่านะครับ

ทั้งหมดนี้ จากโอโนะ ซาโตชิครับ

อื้ม~ คิดได้ไงเนาะไปเรียนเป็นเซียนเนี่ย 55

แต่ก็อย่างที่คิดแหละ ถึงโอจะมีโลกส่วนตัวมากแค่ไหน

สุดท้ายก็ต้องคิดถึงบ้านแน่นอน

โชคดีที่ไม่อยากไปเรียนต่อเรื่องตกปลาอีกอย่างนะเนี่ย เหอๆ

ขอบคุณช้อปปุจัง เซนเซ สำหรับการช่วยเหลือ และขัดเกลาการแปล คับผ๊ม ขอบคุณคับ