ann-ochan

CREDIT : MIKYUKO'S VOX 

สมาคมการจัดการของญี่ปุ่นพบผลสำรวจจากกลุ่มพนักงานบริษัทเข้าใหม่พบว่า ส่วนใหญ่จำนวน 33.4% ของพนักงานใหม่ต้องการใช้ชีวิตการทำงานทั้งหมดในที่ทำงานปัจจุบันจนกว่าจะเกษียณอายุ เพิ่มขึ้นจากผลสำรวจเมื่อปี 2004 ขึ้นจำนวน 9.4%

นอกเหนือกว่านั้น วิธีการสูงสุดที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเจ้านายในที่ทำงานคือการไป “ไปดื่มกันข้างนอก”  ส่วน “ทริปเที่ยวของที่ทำงาน” และ “งานกีฬา” ก็มาเป็นอันดับสูงด้วยเช่นกัน

ฮ๊า~ คุณรู้ไหมครับในจอนนี่ส์น่ะ อาราชิก็เคยอยู่ในอันดับต่ำสุด (ยูโกะซัง แปลตรงนี้ว่าหมายความว่าความป๊อปในหมู่จอนนี่ส์จิมุโฉะที่มีต่อรุ่นพี่ รุ่นน้องในบริษัทอ่ะค่ะ) จนกระทั่งล่าสุดนี้ เด็กรุ่นน้องของเรานี่กำลังสู้(มาแรง)ขึ้นมาด้วยนะ

กลุ่มที่เด็กที่สุดของพวกเราทั้งหมดคือ Hey!Sey!JUMP! ผมเคยเห็นโปรไฟล์ของพวกเค้า ผมก็ “เอ๋!?” เลย ประมาณว่า “ก....เกิดในปี 93 เรอะ !?” หรือ  “เกิดในปี 95 เรอะเนี่ย !?”

ผมเนี่ยเข้าจอนนี่ส์จิมุโฉะเมื่อปี 94 ตอนนั้นเนี่ยผมยังเป็นเด็กใหม่ในจูเนียร์-ไฮสคูล(เกรด 7) ดังนั้นผมคิดว่า  “พวกเค้าเกิดแค่ 1 ปี ก่อนหรือหลังจากที่ผมเข้าจิมุโฉะ”  แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมหดหู่ใจหรอกนะครับ แต่มันยากที่จะเชื่อมากกว่า “อย่าล้อเล่นน่า” ถึงตอนนี้ผมก็อายุ 27 แล้ว ใช่แล้วครับ บางทีผมอาจจะกลายเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

ทั้งหมดนี้ จากโอโนะ ซาโตชิครับ

++

ในที่สุดโอก็รู้ซะที่ว่าเริ่มมีอายุแล้ว(ฮา) เอาน่าส่องกระจกแล้วดูเด็กก็พอ หน้าใสตลอดกาลจริงๆ

เมื่อวานฝนตกพรำตั้งแต่เย็นมีเรื่องที่ติดในใจเรื่องนึงมาตลอด หลายครั้งแล้วที่คนเราจะพลาดโอกาสอะไรไปก็เพียงเพราะว่าแค่คิดอยู่ในใจแต่ไม่ได้ทำ ซึ่งนั่นไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เมื่อวานเดินลงจากรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ราวๆ 3 ทุ่มครึ่ง เดินออกมาเรื่อยๆ ฝนตกปรอยๆ ก็กางร่ม เราเดินอยู่ทางซ้าย เพราะคนเดินขึ้นเนี่ยเค้าเดินมากันทางเลนขวา แวบนึงทางขวามือเห็นคนขาพิการนั่งขอทานตากฝนอยู่ ในใจคิดว่าแวบนึงว่า เอาร่มในมือให้เค้าดีมั๊ย...แต่ขาก็เดินไม่หยุด ก็คิดวนไปวนมาก เดินกลับไปให้ดีมั๊ย คิดๆๆ ว่าจะทำดีมั๊ยอยู่นั่นแหละ จนเดินมาซะไกลแล้ว สุดท้ายก็ได้แต่คิด ...

จนมาขึ้นสะพานลอยอีกอันนึง บนสะพานลอยมีลุงแก่ๆ คนนึงนั่งขอทานอยู่เช่นกัน ท่ามกลางฝน แต่จังหวะนั้นก็มีผู้หญิงดูเด็กๆ สองคนเดินผ่านมาแวะหยอดเงินลงกระป๋องเค้า แล้วก็ทำสิ่งที่ดูยังไม่ได้คิดกันมาก่อน คือเด็กผู้หญิงคนนึงเอาร่มในมือให้ลุงขอทานคนนั้นไปเลย แล้วสองคนนั้นก็เดินตากฝนลงสะพานลอยไป เราก็มองด้วยความประทับใจไม่รู้สิ นี่สิคนที่ดีจริง ไม่ใช่แค่คิดแต่ไม่ได้ทำ

บนโลกนี้มีความไม่เท่าเทียมอยู่มากมาย แต่อย่างน้อยเด็กสองคนนี้จะโตมาเป็นคนที่ดีของสังคมแน่ๆ

ขึ้นเรื่องโอ ไหงจบแบบนี้ไปได้

อ้อ ^^ มีเรื่องน่ายินดีที่ยังไม่ได้เขียนถึง 2 เรื่อง

1. โอเมเดโต้วให้กับน้องฝนด้วยนะ สำหรับทุนไปเรียนที่ฝรั่งเศส ^O^/ จากนี้เราจะมีบัณฑิตอินเตอร์แล้ว ถึงต้องไปเรียนภาษาเอาใหม่ แต่ยังไงก็สู้ๆ นะเป็นกำลังใจให้

2. โอเมเดโต้ว กับคุณชู ที่ได้ลูกชาย "อากิจัง" นะคะ โตขึ้นขอจองส่งเข้าจอนนี่ส์นะ 55