ann-ochan

ล่วงมาถึงpart 7 จนได้ มันจะเยอะอะไรขนาดนี้หนอ

ต่อจากวันศุกร์ที่ 22 กุมภาพันธ์(จบด้วยดูรายการกูรูฮาวายน้องบะ) วันที่ 22 เนี่ยอากาศค่อนข้างอุ่นราวๆ  16 -17 องศา เดินไปใส่โค้ทเนี่ย เหงื่อตกกีบ ^^; เนื่องจากวันนี้ไม่ได้เข้างานเพราะไปสาย กะว่าพรุ่งนี้จะไปต่อแถวรับคิว เอาแบบช่วงเย็นๆ หน่อย เพราะเราจะไปทัศนาจรรรรร กลับมาก็ไปดูงานโออะไรงี้

เสาร์ 23 กุมภาพันธ์ 2551

ใช่ว่าสิ่งที่คิดจะง่ายดังใจหวัง ประมาณหกโมงกว่าได้ไหมหว่า คุณจ๋อมโทรมาบอกว่า ตอนนี้ดูปริมาณคนต่อแถวกับคิว กลัวว่าคิวจวนจะหมดแล้ว เพราะคนมาต่อเยอะมากๆ ให้รีบมาต่อแถว (ขอบคุณมากๆค้าบ คุณจ๋อม คุณช็อป) แต่แอนยังคงอยู่ที่บ้านเจี๊ยบอยู่เลย ฮ่าๆ ช้าอีกแว้ววไอ้แอน เลยตัดใจได้อย่างเสรี ไปต่อแถวไม่ทันแน่ๆ หมดโอกาสไปอีกหนึ่งวัน

เริ่มต้นการเป็นนักท่องเที่ยวในวันนี้ ยะฮู้

ทัวร์อิบารากิ และสตอเบอรี่บุฟเฟต์ที่จิบะ เราจะไปหาวันนี้((((แอคโค่)))

หลังจากคุณจินค้นข้อมูลการท่องเที่ยวและจัดการจองบัสให้เราก็เดินทางไปเที่ยวกัน 4 คน จ.เจี๊ยบ คุณจิน ป้อมและแอนเอง เหอๆ นัดกันที่อิเคะแล้วขึ้นบัส นั่งหลับไปเรื่อยๆ มีแวะพักตลอดทาง ที่พักรถก็มีของขายด้วย แอนได้อาหารกึ่งเช้าเป็นหมูทอดผสมอะไรสักอย่าง อร่อยมากกกกก คิดแล้วอยากกินอีก ยิ่งกินตอนร้อนๆ แล้วใส่ซอส ชอบๆๆๆๆ

ที่แรกที่เป็นจุดหมายคือ ตลาดปลาอิบารากิ อยู่ติดกับทะเล ลงไปกินอาหารที่มีชื่อในฤดูกาลนี้คือ ปลาอังโกะนาเบะ และซูชิสดๆ

ปลาอังโกะเป็นปลาที่ได้ชื่อว่ามีคอลลาเจนเพียบ โดยเฉพาะหัวปลา กินแล้วจะได้คอลลาเจนจากธรรมชาติโดยตรง เนื้อปลาแน่นๆ คล้ายๆ ปลาเก๋า และที่ขึ้นชื่ออีกอย่างคือ ตับปลาอังโกะ พรีเซนต์ไปซะเยอะ แต่แอนก็กินไม่หมดอ้ะ มันเยอะ แล้วนาเบะมันจืดๆ ขอน้ำจิ้มซีฟู้ดได้ไหม ส่วนซูชิก็เยอะมาก เสียดายที่แอนกินไข่ปลาและหอยเม่นไม่ได้ เคยกินแล้วมันจะอ๊อกๆ ไม่กล้ากินอีกเลย

กินข้าวเสร็จลงมาเดินชมตลาดและเดินชมอ่าว มีคนมาตกปลากันเพียบ แอบเมียงมอง มีโอจังไหมว้า55

ต่อจากตลาดปลาคราวนี้จะไปชมทัศนียภาพดงดอกบ๊วยที่งดงาม ณ สวน kairakuen ไม่ได้เห็นซากุระไปดูดอกบ๊วยก็ยังดี อากาศดี ลมแรง และเย็นทีเดียว มีทะเลสาปอยู่ข้างล่างเดินขึ้นไปเป็นสวนดอกบ๊วย แต่เนื่องจากปีนี้หนาวนาน เลยยังบานไม่ทั้งสวน แต่ก็สวยมากๆ ดอกเป็นสีชมพู แล้วก็สีขาว ชอบๆ

จบทริปที่สวนสตอเบอรี่ที่จิบะ ขออภัยที่ไม่มีภาพมาลง เพราะแอนเอาแต่กิน..ไม่ได้งัดกล้องออกมาถ่ายเลย 555 มันมัวแต่หาสตอเบอรี่ เป็นการกินที่หน้ามืด ขอบอกว่าหน้ามืดจริงๆ สตอเบอรี่จะอยู่ในกระโจมเลี้ยง ซึ่งในนั้นจะเป็นคันดินเตี้ยๆ แต่ว่าสะอาดเพราะคลุมด้วยพลาสติกหมด ลูกสตอเบอรี่ออกมาก็ไม่ได้เลี้อยบนพื้น เลื้อยบนพลาสติก เพราะงั้นเราเลยกินได้เลย (แน่ใจเรอะ) ก่อนเข้าเค้าจะให้ถุงพลาสติกเล็กๆ เอาไว้ทิ้งจุกสอตเบอรี่  ซึ่งแอนก็บากบั่น เลนไหนคนน้อยแอนจะไปลุยเลนนั้น พอเข้ากระโจมได้ เอาเลยคับบ ปลิดลูกแรกมากิน โฮ้วว.....มันซึ้งใจหลาย สมกับที่บากบั่นมา อร่อย หวานมากๆๆๆๆๆ Y_Y ซาบซึ้ง แล้วก็ก้มเก็บ ลุกกิน ก้มหา ใส่ปาก ทำอยู่อย่างนี้แค่ราวๆ 15 นาทีก็หน้ามืด 5555 อยากจะเลี้อยไปกับเถาสตอเบอรี่ หยิบอันไหนมาก็หวานหมด แต่ที่นี่ลูกไม่ใหญ่ ถ้าลูกสุกๆ จะหวานแบบ บาดจิต  แต่หลังๆ เริ่มหาไม่ได้ เพราะคนญี่ปุ่นกินโครตเร็ว แผล็บเดียว เดินไปทั่วกระโจมแระ เรายังอยู่โซนหน้าอยู่เลย  กินได้แค่ประมาณ20 กว่าลูกก็ไม่ไหวละ กินไปมากกว่านั้น อ้วกออกมาเป็นสตอเบอรี่แน่ๆ เลยหยุด เห็นคนญี่ปุ่นกินกันจนจุกเต็มถุง เรายังแค่ 1 ใน 4 อยู่เลย โอ้ ม่ายยยย (กลัวขาดทุน) แต่เป็นประสบการณ์ที่ประทับใจมาก อยากไปอีก คราวนี้ จะลุยไปก่อนเพื่อเอาลุกสุกๆ มากินเยอะๆ เลย เหอๆ อ๊ากก อยากกินสตอเบอรี่หวานๆ อีกอ้ะ Y_Y

กลับจากอิบารากิก็นัดแนะกันถึงวันรุ่งขึ้นว่า แอนควรจะไปดูงานโอจังให้ได้ นัดกับป้อมกับมิงค์ว่าเราจะไม่นอน เราจะไปต่อแถวววว แต่เจี๊ยบขอบาย แวะบ้านป้อม นั่งดูนิวส์ซีโร่ของเมื่อคืน นี่เพิ่งเห็นข่าวโอนะเนี่ย โครตบ้า ดูไปด้วย ยิ้มดีใจไปด้วย แต่ก็ร้องไห้ไปด้วย...ห่างกันแค่กำแพงกั้น...ก็ไม่ได้เห็นแล้วเนาะ พี่โช-โอจัง หายตัวเข้าไป-ออกมาทางไหนเนี่ย แล้วขอร้อง โอจังโครตตตตหล่อ พี่โชโครตตตเท่ ยิ่งตอนดูโอจังทำกราฟฟิตี้ เก่งเนาะ ภูมิใจ Y_Y

แล้วจะมาอีดิทตอนเที่ยงฮับ

++มาอีดิทเอาให้จบทริปให้ได้++

อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยออกจากบ้านป้อมมารอมิงค์ที่ชิบูย่า เดินวนหาคาราโอเกะค้างคืนไปสามที่ สองที่แรกเต็ม ได้ที่สุดท้ายซึ่งตอนรอคิว วันรุ่นญี่ปุ่นนี่ขยันสูบบุหรี่กันจั๊ง โดนรมควันไปเรียบร้อย พอได้ห้องก็กดแต่เพลงอาราชิอะแหละ จนน้องมิงค์มาราวๆ ตีหนึ่งกว่า ก็เริ่มสั่งอาหารกัน สั่งแบบเอาจริงเอาจัง 555 เรียบบบบ ตั้งใจกินกว่าร้องเกะอีก ซีซาร์สลัดอร่อยมาก ราคาเยาว์ด้วย แอนนั่งเคี้ยวๆ ร้องๆ แล้วก็วูบไป จนประมาณตีสี่ ได้ยินทำนองเพลง EXILE พร้อมกับเสียงจากน้องๆ พี่แอนตื่นเหอะ ตีสี่แล้ว

24 FEB 2008

ออกจากเกะราวๆ ตีสี่นิดๆ ข้างนอกหนาวมากๆๆ เพราะเมื่อวานลมแรงจนตอนเย็นรถไฟหยุดวิ่งเลยทีเดียว ลมแรงมาจนถึงกลางคืนและเช้ามืด นั่งแท็กซี่ไปโอโมเทะซังโด ฮิลล์ กะว่าเราต้องเป็นต้นๆ แถวแน่ ปรากฏว่าขณะที่เลี้ยวขวาไปโอโมเทะซังโดตรงแยกร้าน Jonathan ก็พบกลุ่มคนยาววววววเหยียดดดดมาจนถึงสี่แยกแล้ว เฮ้ย นี่เพิ่งตีสี่ครึ่งไม่ใช่เรอะ โอ้ก้อด ตอนนั้นคนต่อแถวเลยแยกโอโมเทะซังโดข้ามมาฝั่งฮาราแล้วฮ่ะ ชอคมาก คนขับรถแท็กซี่ยังอึ้ง มันงานอะไรกัน ให้พี่แท็กซี่จอดรถเลย แล้วรีบวิ่งข้ามถนนกลับมาต่อแถวฝั่งฮารา ยอมรับว่าตอนนั้นหายง่วงเลย โอ้ก้อด ทำไมคนเยอะอย่างนี้เนี่ย ช็อค

เจ้าหน้าที่จอนนี่ส์มาคุมดูแลความเรียบร้อยให้แฟน ๆ ต่อแถวไม่ให้ต่อมาเกะกะบนทางเท้าตลอดเส้น เค้าคงนับคนไปเรื่อยๆ ด้วย ประมาณ 1000 คนก็จะมาเจ้าหน้าที่มายืนปิดหัวท้ายไปเรื่อยๆ ทีละลอตๆ กันคนมาแทรกไรงี้ ตลอดเวลาก็ประกาศให้ชิดใน ถ้าจะออกจากแถวให้แจ้งคนข้างๆ ด้านหน้าด้านหลังไว้ด้วย (กันข้อพิพาทเรอะ) เนื่องจากโอโมเทะซังโดเป็นเนิน ช่วงที่วิ่งลงเนิน ยังมีเจ้าหน้าที่ประกาศให้ระวังล้มเลย  นี่เพิ่งตีสี่ เจ้าหน้าที่มีเพียบแล้ว สงสัยจะไม่ได้หลับได้นอนเช่นกัน แถวขยับไปข้างบนเรื่อยๆ เพราะเค้าเลื่อนให้ชิดๆกันมากที่สุด จนแอนข้ามมายืนรอที่ฝั่งโอโมเทะซังโด มองไปข้างหลัง ไม่เห็นปลายแถว คือยังยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

รอแบบหนาวๆไปเรื่อยๆ ลมมันแรงจนแอนต้องเอาฮู๊ดเสื้อโค้ทลง ที่น่าสงสารก็คงเป็นสตาฟนั่นแหละ ที่ต้องเดินประกาศโต้ลม เดินขึ้นเดินลงอยู่อย่างนั้น มิงค์ชี้ให้ดูสตาฟคนนึงซึ่งมาคุมทุกวัน น้องเค้าหล้อหล่อ หน้าตาดีอย่างกะเด็กจอนนี่ส์ แต่วันนี้น่าสงสาร คงหนาวมาก เดินโต้ลมหน้าเลยชา แบบว่าเดินประกาศไปด้วยน้ำมูกไหลไปด้วยแบบไม่รู้ตัว ไหลเป็นทางแบบโบจัง(ในการ์ตูนชินจัง)เลยทีเดียว คิดกันว่าจะเอาทิชชู่ให้น้องดีไหม 55 น่าสงสารน้องจริงๆหน้าตาดีด้วยนะเนี่ย เพื่ออาราชิแฟน เสียภาพพจน์หมดเลย

จนตีห้านิดๆ สตาฟเริ่มประกาศว่าวันนี้จะแจกตั๋วคิวเร็วเพราะคนเยอะ(คาดว่าถ้าปล่อยให้รอ ถนนนี้อาจเป็นอัมพาต เพราะคนเยอะมาก) จนตีห้าสี่สิบห้าได้ก็เริ่มแจกคิว แถวเริ่มขยับๆขึ้นไปเรื่อยๆ ส่วนแอนนั้นได้คิวตอนเกือบหกโมงเช้า ยัดตต้า ดีใจจจจจจ คนได้คิวกรีสกราสกันเหมือนสอบผ่านอะไรสักอย่างนึง555

ชื่อภาพ : ยามรุ่งอรุณ

คราวนี้ได้รับเป็นตั๋วเข้างานเลย ของแอนรอบ 12.45 ให้มารอ 12.30 

เดินกรีสกราสกันลงเนินโอโมเทะจะไปขึ้นยามาโนะเตะกลับบ้านกัน เห็นได้ว่ามีคนวิ่งมาอีกเยอะมากๆๆๆๆๆ แต่น่างสารเพราะท้ายแถวตอนนี้ถือป้าย "บัตรหมด"(ตั้งแต่กี่โมงไม่รู้)  ณ เวลา ก่อนหกโมงเช้า เท่ากับว่าคนที่ขึ้นยามาโนเตะรอบแรกตอนตีห้าก็น่าจะมาไม่ทันต่อแถว เพราะคนต่อกันจนเต็มคิวไปแล้ว (เห็นส่วนมากคนจะออกมาจากร้านที่เปิดตลอดคืน หรือมีรถมาส่ง)

เดินมาขึ้นยามาโนะเตะกลับไปนอนที่บ้านป้อมตื่นมาอีกทีสิบโมงอาบน้ำสระผมมางานรอบเที่ยง

พอตื่นก็เช็คเวปแฟนๆ ปรากฎว่ามีแฟนๆ อัพว่าเปลี่ยนการเข้างาน ตอนนั้นยังไม่เก็ต จนคุณจ๋อมเมล์มาบอกว่าเค้าเปลี่ยนจากการให้ต่อคิวเป็นส่งเมล์ขอเข้างานมาทาง J-web แล้วจะสุ่มให้เข้างานสำหรับงานตั้งแต่วันที่ 25 เป็นต้นไป พอมาดูหน้าห้างก็มีสตาฟถือป้ายบอกไว้ คาดว่า คงเป็นเพราะ 4 วันที่ผ่านมาคนคงมาต่อแถวเยอะ จนรบกวนคนอื่น บริษัทเริ่มเดือดร้อน หรืออาจแฟนๆ คงต้องออกมาเช้าจนอาจเป็นอันตราย ก็เลยเปลี่ยนกฏละมั้งเนี่ย

วันนี้จะเป็นวันแรกที่มีเพื่อนคนไทยเข้าไปดูเป็นเพื่อนสองคน นั่นแหละ เมาท์กันตลอด เว่าไทยกันพรึม สนุกและฮามาก ๆน้องมิงค์ให้แง่คิดที่ทำให้ประทับใจโอจังมากเข้าไปอีก ว่าอาจเพราะโอจังไม่ได้เรียนตรงทางด้านศิลปะมา เพราะฉะนั้นงานที่ทำเลยไม่ได้จำกัดอยู่กับความคิดว่าตัวเองชำนาญในการทำศิลปะแบบไหน ซึ่งต่างจากคนที่เรียนด้านใดมาโดยตรง งานของโอจังจึงออกแนว "เป็นสิ่งที่อยากจะทำ" จริงๆ โดยไม่จำกัดรูปแบบ และวิธีการทำ เป็น ART แบบบริสุทธิ์

เป็นน่าที่เสียดายว่าของหน้างานโอจังจากวันแรกที่ไม่จำกัดจำนวนซื้อ(นอกจากสเตรปที่ให้ซื้อได้ 1คนต่อ 1อัน) ณ วันนี้จำกัดให้ซื้อได้เพียงคนละ 1 ชิ้นต่อแบบทุกอย่าง (เว้นแฟ้มและหนังสือ) เสื้อหมดทุกสีทุกไซส์ โอ้ก้อดดด นี่รอบแอนมันเพิ่ง เที่ยงกว่าไม่ใช่เรอะ โชคยังดีที่สแตรปยังมี ขอขอบคุณป้อมและมิงค์ที่ร่วมฟันฝ่าความหนาวในเช้านั้น และเมาท์กันตลอดในงานสนุกมากๆ โอซึคาเระ คับบบ ดูเสร็จออกมาเดินเที่ยวฮาราต่อ ป้อมพาไปกินพาสต้าราคาเยาว์ที่ฮารา อร่อยยย

กลับบ้านไป จ.เจี๊ยบทำข้าวแกงกะหรี่ไว้ให้ กินกับผักดองกรอบๆ ถั่วหวานและถั่วหมัก (แอนกินถั่วหมักไม่ได้อ้ะ รสมันขมๆ) ก่อนกลับป้อมแนะนำให้ซื้อซาละเปาที่สถานีอิเคะ โอ้ก้อด อร่อยมากๆๆ อีกเช่นกัน (วันนี้บริโภคไปน่ากลัวมาก 55 กินทั้งวัน)

+++มาอัพใหม่ตอนเลิกงาน(แม้งานยังมิเสร็จก็ตาม 55)++

แปะรูปรถทรัคโปรโมท Step&Go ที่มีเพลงStep&Go ดังคลอไปด้วยตลอดเวลา เวลารถผ่านหน้าโอโมเทะซังโดทีไร จะเกิดปรากฏการณ์หมู่คือสาวๆทุกคนจะวิ่งไปริมถนน และหยิบกล้อง/มือถือออกมาถ่ายรูปอย่างพร้อมเพรียง

และรูป AU KDDI เห็นที่ไหนก็ต้องถ่าย หล่อขนาดน้อ ยิ่งที่อิเคะ มีอาราชิเดี่ยวที่เสา สวรรค์ประทานนน

หลังจากรู้ว่าเปลี่ยนวิธีเข้างาน ก็ได้แต่รำพัน จิตตก เลื่อนไฟล์ทกลับไปแล้วนี่หนา กะว่าจะมาค้างคืนที่Jonathan ตลอด 2 วันที่เหลือเพื่อเข้างาน แต่ความหวังที่เราพอจะทำได้ก็หมดลงแล้ว จากนี้ไปใช้แต่ดวงเท่านั้น

ขออธิบายแทรกนิดนึงตรงนี้ เมื่อกลางวันลืมเขียนแฮะ ว่าเค้าไม่อนุญาตให้แฟนๆ ค้างคืนที่หน้าโอโมเทะซังโด ฮิลล์เพื่อรอเข้างานล่ะ แบบว่าห้ามต่อแถวตั้งแต่กลางคืน ไม่งั้นจะไม่แจกบัตรคิว แอนเลยต้องใช้วิธีมาเช้าๆแทน(เช้าไปไหมเนี่ย)

ป้อม เจี๊ยบ มิงค์ ช่วยกันส่งเมล์สำหรับเข้าดูงานในวันจันทร์ให้ 4 เมล์ ผลคือวืดหมดทั้ง 4 เมล์ T_T ชีวิตนี้ได้แต่รำพันฉันมาทำอะไรที่นี่ (เลื่อนตั๋วทำไมละเนี้ยย)

25 FEB 2008 วันนี้เราว่างงงง

ว่าง...อยู่โตเกียวแบบไม่มีอะไรทำ พยายามนึกหาที่เที่ยว ที่สำคัญ ๆก็ไปมาหมดแล้ว ลองไปที่ไม่เคยไปดูมาละกันเลือกไปพิพิธภัณฑ์BANDAI (หรือ kaidan museum ของน้องมิ้งค์XDDD) อยากจะไปดูหุ่นยนต์อุลตร้าอะไรต่างๆ หรือของเล่นไรงี้ ดูตามแผนที่แล้วมันจะต้องไปต่อรถไฟที่อุเอโนะ เนื่องจากวันนี้มิงค์ไม่มีเรียน เลยลากมิงค์ออกมาด้วย แอนก็เลยไปรอมิงค์ที่อุเอโนะ มิงค์เช็คข้อมูลทางไปให้ปรากฎว่าพิพิธภัณฑ์ BANDAI มันย้ายยยไปแล้ว โอ้ก้อด ฉันมาทำอะไรที่นี่อีกครั้ง มิงค์พาเพื่อนชื่อน้องแบตมาด้วย ให้มาแนะนำที่เที่ยว สุดท้ายแอนตัดสินใจไปเดินตลาด Ameyoko ที่สถานีอุเอโนะนั่นแหละ เนื่องจากดูรายการทีวีแชมเปี้ยน แล้วเคยมีแข่งขันซื้อของถูก/ดีที่อาเมะโยโกตอนแรกนึกว่าอยู่โยโกฮาม่า โฮ่ แค่อุเอโนะนี่เอง

Ameyoko สุดยอดด เราพลาดที่ของถูกอย่างนี้ไปได้อย่างไรรรร  ร้านเสื้อหนาว โค้ทราคา 2000-5000เยน อยากได้โค้ทสีขาว แต่ไม่มีไซส์ น่าเสียดายๆ น้องมิงค์สอยไปแทน 2 ตัว 555 เดินผ่านร้านผลไม้ก็ต้องซื้อสตอเบอรี่เสียบไม้กินทุกที อร่อยอ้ะ 4 ลูก 200 เยน หวาน ฉ่ำ อร่อย เดินฮาๆ กันอยู่ในย่านนี้ เดินจิกกัดกันไปตลอด เดินหาข้าวบ่ายกิน แอนอยากกินทงคัตสึ เดินหา ได้กินที่ร้านหน้าตลาดนั่นแหละ รอจนป้อมมาออกเดินทางไปตึกม่วงกัน...

เดินผ่านตลาด Ameyoko กว่าจะถึงตึกม่วงแล้วเราก็ได้เจอร้านชอตโกแลตแถมมมม เพียบในตำนาน เอาเลยคับแอนซื้อหมดไปหลายตังค์ ได้แถมประมาณ 19 กล่อง >_< สุดยอดคุ้ม คุณพี่คนขายที่ร้าน(หน้าตาดี)พูดไทยได้ด้วยนะ นับ 1 - 2-3-4 ได้ด้วย เดินผ่านหลายร้านที่นี่พอเห็นเป็นคนไทยก็ทักภาษาไทยด้วย อย่างเช่นร้านชิกกาบับ คนผิวดำเป็นคนขาย เดินผ่าน ถาม หิวม้ายยย XDDDD กร๊ากกก ตกใจ แสดงว่าที่นี่คนไทยมาเยอะ หรือคนไทยอยู่เยอะแน่ๆ

จนถึง ตึกม่วง ตึกม่วงมิใช่ตึกเกย์แต่อย่างใด 55 แต่เป็นตึกที่มีแต่ของถูกเยอะมากๆๆราว 8 ชั้น 2 ตึก ข้างล่างเป็นซุปเปอร์ของถูกเราเห็นว่ามี จากูลิโกะขายแค่ 88 เยน เองอ้ะ น่าซื้อไว้สุดๆ แต่จะเอากลับกทม.ยังไง ลำบาก ตัดใจ ระหว่างทางลงห้าง ห้างที่ญี่ปุ่นมีบันไดเลื่อนขึ้น แต่ขาลงต้องลงบันไดเอง XDDD ชั้น 6 ขายชั้นใน มีโปสเตอร์ขนาดเท่าคนจริงของ น้องเอจิ WAT โปรโมทกกน.(ใส่แต่กกน.ด้วยเรทสิ้นดี) อ๊า เพิ่งเคยเห็น แล้วก็มีของพี่นาริมิยะ ด้วยเหอๆ เรททมากกก

ขบวน Ameyoko กลับไปชินจูกุกัน เจี๊ยบจะพาไปกินข้าวเย็นที่แถวคาบุกิโจ คืนนี้เรามีเมนูเป็นอาหารเกาหลี ร้านประจำของเจี๊ยบอร่อยมากๆ นาเบะเผ็ดๆ ผัดปลาหมึก ผัดผัก อร่อยทุกอย่าง กินกันไป เมาท์ไ ปกัดกันไป วันนี้ฮามาก คนไทย 5 คนเหมือนเมาโดยไม่ได้กินเหล้า หรือว่าอาหารเกาหลีมื้อนั้นจะมีกัญชา ฮากันกลิ้ง เป็นคืนที่สนุกมากๆ ขอบคุณมากครับทุก ๆ ..น้องแบต ทริปหน้าเจอกัน 55กรุณาลับฝีปากด้วย เหอๆๆๆๆๆ

26 FEB 2008 วันสุดท้ายในโตเกียว

วันนี้เครื่องจะออก 18.50 แต่ช่วงเช้าแอนยังไม่มีบัตรเช่นเคย เมื่อคืนได้รู้ผลว่าของมิงค์ได้รอบสามโมงเย็น แต่แอนไม่สามารถไปได้ เพราะเดี๋ยวตกเครื่อง ของเจี๊ยบก็ได้รอบเย็นเหมือนกัน Y_Y งือ วันสุดท้ายแล้วก็ไม่มีตั๋ว เพื่อนๆ ทุกคนก็พยายามช่วย เจี๊ยบเข้าไปดูในบอร์ดก็มีคนมาลงขอเพื่อนไปด้วย(บัตรใบนึงเข้าได้สองคน) มิงค์จะช่วยนัดหมายให้ แต่เพียงเวลาไม่นาน ที่เค้าลงให้บัตรก็ไม่มีเหลือ เจี๊ยบช่วยเมล์ไปโพสขอบัตรให้ แต่ก็มีคนโพสแบบเดียวกันเป็นสิบๆ ราย ทุกคนก็ชะตากรรรมเดียวกัน มาจากต่างจังหวัด แต่ไม่มีตั๋วเข้างาน เป็นแฟนโอจังนี่รันทดจริงๆ  Y_Y เป็นชะตากรรมที่กดดันมาก

เจี๊ยบเขียนป้ายขอตั๋วแบบว่า ขอเข้าไปด้วยนะคะ ไว้ให้ วิธีสุดท้ายที่พอจะช่วยแอนได้  น้องมิงค์ช่วยไปที่หน้าโอโมเทะซังโดเป็นเพื่อน (ขอบคุณน้องมิงค์มากๆๆๆคับ) นั่งขอตั๋วอยู่หน้าโอโมเทะซังโดฮิลล์ไปเรื่อยๆ (ระหว่างนั้นมีผู้ไม่เกี่ยวข้องกะงานมองจนเหลียวหลังว่าอีนี่มันจะต้องการไปไหนกะใครXDDDD คงสงสัยอยู่) จนจะเที่ยงครึ่งละ  มิงค์กลัวจะไม่ได้การเลยไปดูที่แถวให้ เผื่อใครมาต่อแถวคนเดียวจะลองฝากดู (ซึ้งใจมาก ขอบคุณมากๆๆคับ)   คล้อยหลังมิงค์ไปแป๊ปเดียว ก็มีสาวน้อยหน้าตาน่ารักเรียบร้อยเข้ามาทัก แล้วชวนเข้าไปด้วยกัน แล้วก็พาไปต่อแถวเลย ตอนนั้นยังแบบ เฮ้ยจริงเหรอ ฉันไมได้ฝันไปนะ จะได้เข้าเหรอ ด้วยความใจดีของคนๆ นี้ แอนได้เข้างานในวันสุดท้ายในโตเกียว ดีใจมากๆๆ ตอนที่ได้ยืนในแถวน้ำตาจะไหล ได้แต่บอกเค้าไปว่าเนี่ยดีใจมากๆๆๆ ขอบคุณมากๆๆนะ สอบถามชื่อภายหลังได้ทราบชื่อว่า ซาซากิซัง ^^

Thanks a lot Sasaki san~ ^3^ I LOVE YOU!!!!!

 แอนกะคุณซาซากิ แฟนโอจัง เช่นกัน

ด้วยความใจดีของคุณซาซากิ ได้เข้างานแล้ว ยัตต้า~  รอบของคุณซาซากิได้ 12.45  ยืนคุยกะคุณซาซากิด้วยความช่วยเหลือของน้องมิงค์ คุณซาซากิเป็นคนฮอกไกโด จะต้องกลับฮอกไกโดวันนี้เช่นกันเที่ยวหกโมงเย็น เดินทางมาจากฮอกไกโดคนเดียวเพื่อมาดูงานโอจังโดยเฉพาะ มาโตเกียว 2 วันแล้ว แต่ไม่ได้ตั๋วเข้า (คล้ายๆ แอนเลย Y_Y) วันนี้ได้ตั๋ว มาดูงานโอจังคนเดียว เห็นว่าเราขอบัตรเลยชวนเข้าไปด้วย ใจดีมาก คุณซาซากิเริ่มเป็นแฟนอาราชิเมื่อสองปีก่อนจากละครนิโนะ พอได้ดู DVD คอนก็เปลี่ยนเมนมาโอจัง ปัจจุบันเป็นโอโนะคุง โนะ แฟน เค้าน่ารักโครตๆๆๆๆ น่ารักมากๆ แต่งตัวก็น่ารักมากดูเรียบร้อยดูดีเชียว

ตอนต่อแถวได้เห็นวิธีเช็คตั๋วคือสตาฟจะเดินมาเช็คชื่อตามลิสท์ที่สตาฟมี โดยให้แสดงบัตรประจำตัวที่มีรูปและเมสเสจที่ได้รับตอบกลับในมือถือเพื่อแลกตั๋วเข้า ชื่อต้องตรงกับเมล์ที่ส่ง ตั๋วเข้า 1 ใบ เข้าได้ 2 คน  

มิงค์อยู่ส่งเราเข้าห้างแล้วก็ไปหม่ำข้าวกับป้อมที่กินซ่าต่อ แอนอยู่กะคุณซาซากิตลอดงานในวันนั้น คุณซาซากิใจดีมาก คอยคุยด้วยตลอด แล้วตอนดูงานก็รอเราดูแล้วก็คอมเมนต์ให้ฟังโง้นงี้ ดูท่าทางมีความสุขมากทีได้เห็นงานโอจังแบบใกล้ๆ แบบ sugoiii~ ทุกอัน เค้าก็แบบคุ้มนะที่มาจากฮอกไกโดมาดู  แอนก็เช่นกัน คุ้มค่าที่เฝ้ารอ^^อยู่ด้วยกันจนจบงาน ซื้อของก็รอกันออก วันนี้เสื้อยืดมีแค่สีดำไซส์เอส นอกนั้น SOLD OUT รอบแอนยังมีสเตรป ได้ข่าวว่าของป้อมกะมิงค์รอบสามโมงสเตรปหมดละ

ออกจากงาน 14.40 ได้ คุณซาซากิมาส่ง ร่ำลากันหน้าห้าง แล้วก็แยกไปขึ้นรถไฟไปแอร์พอร์ต ของแอนไปนาริตะ ของคุณซาซากิไปฮาเนดะ  แอนวิ่งไปสถานีไม่ทัน เลยตกรถไฟนาริตะเอ๊กเพรสรอบ 15.12 น. ที่จะไปถึงนาริตะ 16.28 ซึ่งเป็นเวลาที่น่าจะพอดีกับการเช็คอิน  555 เลยต้องเลื่อนรอบออกไป สรุปไปถึงนาริตะ 5 โมง กรีส วิ่งแฮกอยู่ในนั้น ของก็พะรุงพะรัง (เต็มไปด้วยขนม และชอคโกแลต) เพื่อหาที่คืนมือถือ กับที่ขนส่งกระเป๋า แอนส่งกระเป๋ามาไว้ที่แอร์พอร์ตแล้วแต่หาที่เอาไม่เจอ โดนหลอกเหอๆ พอหาที่คืนมือถือเจอก็ถามเค้าว่าเคาท์เตอร์บริษัทที่ขนส่งกระเป๋า.....อยู่ตรงไหน เค้าชี้ไปเล้ย ทางนี้ค่ะเดินตรงไป แอนโขยกเขยกจนไปถึงปรากฏว่า มันเป็นที่ส่งกระเป๋า ไม่ใช่ที่รับกระเป๋า ซึ่งเราต้องไปอีกปีกหนึ่ง ก้อดดด ฉันเดินย้อนมาทำไม  วิ่งแบบแฮกมากกว่าจะไปเจอกระเป๋า ดันอยู่สุดทางของปีกฝั่งทีเดียว โดนค่าขนกระเป๋าไปอีก 2000 เยน

5โมงครึ่งละเพิ่งไปเช็คอิน แต่เครื่องเช็คอินที่นี่ให้ทำเอง โอ้ว เจ๋ง กดๆๆ ปิ๊ดๆๆ เรียบร้อย น้ำหนักกระเป๋าแค่ 21.5 กิโลเอง (หนักกว่าตอนมาแค่กิโลเดียว) ผ่านตม.อะไรใช้เวลาแป๊ปเดียว ต่างจากที่ไทย

+มา EDIT รอบสุดท้าย+

 ได้ขึ้นเครื่องโดยสวัสดิภาพ แอนเลือกที่นั่งริมทางเดิน ไฟล์ทนี้ฝรั่งเยอะมากๆ เต็มลำทีเดียว แต่แอร์/สจ๊วตเป็นคนไทย สจ๊วตหน้าตาดี กลับถึงไทย เที่ยงคืนได้ สิ่งที่แอนทะนุถนอมมาตลอดขากลับคือ สตอเบอรี่ยักษ์สองกล่องที่หอบหิ้วมาฝากที่บ้านกล่องนึง ที่ทำงานกล่องนึง ^^ พยายามมากๆ แอน

เป็นการจบทริป FREESTYLE ที่ Freestyle โครตๆ แผนเผินอะไรต้องเปลี่ยนกันทุกวันทีเดียวเชียว ทั้งนี้ทั้งนั้นขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ช่วยเหลือกันมาตลอดนะคับ

• คุณจ๋อม คุณช้อป สำหรับความช่วยเหลือต่างๆ และเพื่อนเดินทางที่แสนดี หวังว่าคงจะได้มีโอกาสเจอะกันอีกในทริปหน้าเน้อ ^^/
• เจี๊ยบ และจินซัง สำหรับที่พักที่อบอุ่น ถึงอากาศจะหนาวแต่ฟุตงเจี๊ยบอุ่นมากๆ อาหารก็อร่อย ขอบคุณสำหรับทริปท่องเที่ยวมากๆ ด้วยคับ สำหรับความช่วยเหลือทุกอย่างที่ได้จากเจี๊ยบตลอด เอาใจพี่แอนไปแทนละกัน จุ๊บๆ
• น้องป้อม  น้องมิงค์ สำหรับความช่วยเหลือและความใจดีในทุกๆเรื่อง ทั้งที่พัก อาหาร ขนม คำแนะนำต่างๆ ทั้งการอดทนรอเข้างาน ความฮาในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นเพื่อนเดินทางที่น่ารักมากๆ ขอบคุณน้องทั้งสองมาก ๆนะ 
• น้องแบต สำหรับการพาเที่ยวในอาเมะโยโก เป็นเด็กที่ฮาจริงๆ
• คนใจดีทุกคนที่ได้เจอในทริปนี้ ทั้งคุณซาซากิซัง และคุณพี่ซารารี่แมน  domo arigatougozaimashita m(_ _)m
• ขอบคุณ Ohno Satoshi ที่สร้างสรรค์ผลงานสุดวิเศษที่ได้ไปดูมา Ohno SAIKOU!!!! รักเหมือนเดิม และตลอดไป (ฮิ้วววว)
• ทุกๆ คนที่อาจไม่ได้เอ่ยถึง แต่ความทรงจำที่ผ่านมาจะอยู่ในใจตลอดไป

จบบริบูรณ์ (ดีใจจจ)

edit @ 12 Mar 2008 12:58:54 by freestyle!

edit @ 12 Mar 2008 19:45:35 by freestyle!

edit @ 13 Mar 2008 08:29:35 by freestyle!

edit @ 13 Mar 2008 12:22:40 by freestyle!